Χτυπάει το κουδούνι, δειλά- δειλά ο μαθητής πλησιάζει την πόρτα για να εισέλθει σε μια αίθουσα, όπου εκεί θα γνωρίσει, θα ανακαλύψει, θα δοκιμάσει και θα μάθει.

Κάπως έτσι στέκει κάθε μελλοντικός θεραπευόμενος έξω από μια πόρτα και διαβάζει την επιγραφή με τα μαύρα σκαλισμένα γράμματα. Όταν όμως τελικά εισέλθει, η αίθουσα αυτή   θα του έχει δώσει τα μαθήματα ζωής σαν και εκείνα που είχε πάρει στο σχολείο, όταν ήταν παιδί.  Θα καταφέρει να ανακαλύψει νέους δρόμους, να μάθει νέες συμπεριφορές και να γνωρίσει το διαφορετικό. 

Όπως συμβαίνει στο σχολείο, όπου οι συμμαθητές, μας ενοχλούν επισημαίνοντας τα εξωτερικά μας ελαττώματα, έτσι και στην θεραπεία δεν είναι ευχάριστο να μιλάμε για τα τρωτά μας σημεία. Μέσα από αυτό όμως, δεν κινητοποιούμασταν σαν παιδιά; Μέσα από τα πειράγματα των συμμαθητών δεν θέλαμε να αλλάξουμε αυτό που ήδη γνωρίζαμε; Ήταν μια διαδικασία που μας προκαλούσε πολλά και έντονα συναισθήματα, όμως μέσα από αυτές τις καταστάσεις θυμόμαστε τον εαυτό μας να αλλάζει, να ανακαλύπτει και να προχωράει.  

Στον σχολικό χώρο, το παιδί θα ανακαλύψει ότι τα γυαλιά του δεν ήταν τελικά η βιτρίνα για τα γαλάζια πριγκιπικά του μάτια, όπως του έλεγε η μαμά του. Tο ενοχλεί να ακούει κάτι διαφορετικό από αυτό που είχε έως τώρα μάθει και είχε συνηθίσει να ακούει, όμως κάπως έτσι ανακαλύπτουμε το νέο, αυτό δηλαδή που υπάρχει πέρα από τα δικά μας δεδομένα.

Θα  περάσει από πολλά συναισθήματα, ακόμη και οι δυσκολίες θα τον βοηθήσουν να προχωρήσει παρά κάτω. Όμως στο τέλος, θα  μάθει να μετράει τις χαρές και τις λύπες, να αξιολογεί διαφορετικά ορισμένες καταστάσεις, να επιβραβεύει τον εαυτό του, να μοιράζεται και να εκφράζει στους γύρω του αυτά που του ήταν αδύνατο να μοιραστεί, να βάζει νέους στόχους  και να τους πετυχαίνει με την βοήθεια όσων εργαλείων θα αποκτήσει.

Για όλα αυτά λοιπόν αξίζει να επιλέξουμε αυτό το τόσο διαφορετικό, ή και όχι, σχολείο.

 

Φιλικά,

Αγγελική Καβαλλιεράτου

Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας/ Ψυχολόγος BSc, MSc